از اون زمان تا حالا هم برنامه ریزی های زیادی انجام دادم. برای مطالعه، برای  درس های دانشگاه(البته فقط یک یا دو هفته قبل از امتحانات)، برای انجام کارهای مسجد و دانشگاه و دفتر نظارت(محل سابق کارم) و …. .

اما همیشه برنامه هام دچار یک مشکل بوده اند. شاید با برنامه ریزی دقیق و عمل به آن توانسته باشم به اهداف قبلی برسم؛ اما کمتر پیش اومده رضایت قلبی از موقعیت فعلی و جایگاهی که در اون قرار دارم بهم دست بده. تا این که یه دوست در حین صحبت ها و مباحثه هایی که داشتیم، نکته ای بسیار ظریف گفت: «محور همه برنامه ریزی ها باید اندیشه مرگ باشد». همین یک جمله که تا حالا نفهمیدم به کجای بحث ربط داشت، جرقه های زیادی تو ذهنم زد. بیش از همه یاد این حدیث افتادم که:

«امور دنیایتان رو طوری به سامان برسانید که گویی تا ابد زنده اید و برای آخرتتان آن گونه عمل کنید چون کسی که می داند همین فردا خواهد مرد.»

بعد یادم اومد این پند لقمان به پسرش که:

«دو چیز را فراموش مکن: خدا را و مرگ را»

الان هم که داشتم این مطلب رو می نوشتم یاد این داستان افتادم:

در یک روستا دو تا هم کلاسی بودند که همه دوران تحصیل تا پایان دبیرستان رو با هم بودن. امید و سعید. دبیرستان که تمام شد امید به شهر رفت و دانشگاه قبول شد و بعد از چند سال که شد آقا مهندس، به روستا برگشت. سعید هم توی این مدت کشاورزی کرد و خونه و زندگی تشکیل داد. توی همین ایام اولین انتخابات شورای شهر و روستا برگزار شد. مهندس سعید شد یکی از اعضای شورای روستا. بعد از مدتی چون خدماتش خیلی ارزنده بود بخشدار اون منطقه شد و چون خونه و زندگیش به روستای مجاور منتقل، و رفت و آمدش به شهر زیاد شده بود، سعید ازش خبری نداشت.

سی سال گذشت. سعید سر زمین بود که گفتن رئیس جمهور در دور هفتم از سفرای استانی، امروز به روستای اونها میاد. همه جمع شدن برای دیدار با رئیس جمهور. سعید که تا حالا رئیس جمهور ندیده بود، با مردم به استقبال رئیس جمهور رفت. از لابه لای جمعیت روستا، در همون لحظه اول، امید رو که الان رئیس جمهور شده بود، شناخت.

با هر زحمتی که بود، از میان جمعیت اهالی خودش رو رسوند به دستان گرم آقای رئیس جمهور. فقط همین رو گفت که: «سلام سعید. خوب شد یادت افتاد کجا به دنیا اومدی»

تنها چیزی که تصورش رو نمی کرد، این بود که سعید هم اونو بشناسه. دستور داد محافظا سوار ماشینش کردن و با هم به جلسه بخش داری منطقه رفتن. بعد از جلسه بخشداری و بعد از همه دیدارها دو تا رفیق قدیمی با دو تا استکان چای کمر باریک و قند پهلو نشستن کنار هم. بعد از احوال پرسی هایی که بوی سی سال دوری و دوستی رو داشت، سعید گفت: «خب؛ بعد از بخش داری کجا رفتی؟»

امید  گفت: «فرماندار منطقه شدم»

-          «بعدش؟»

-          «رفتم به شهر و درسم رو ادامه دادم و عضو شورای شهر شدم»

-          «بعدش؟»

-          «چون شهر کوچیک بود، تونستم دور بعد شهردار بشم»

-          «بعدش؟»

-          «از همون شهر برای انتخابات مجلس کاندیدا شدم و به مجلس راه پیدا کردم»

-          «بعدش؟»

-          «چیه هی می گی بعدش؟ بعدش، چون تخصصم کار سیاسی بود، به پیشنهاد استاندار، دور بعد در مجلس شرکت نکردم و رفتم شدم معاون سیاسی – امنیتی استاندار»

-          «بعدش؟»

-          «استاندار که رفت، مسئولیتش رو سپردن به من»

-          «بعدش؟»

-          «کشتی منو با این بعد بعد گفتنت. با این که استانداری تهران بهم پیش نهاد شده بود، اما در کابینه اول رئیس جمهور قبلی معاون وزارت کشور شدم و در کابینه دوم مشاور ارشد رئیس جمهور»

-          «بعدش؟»

-          «هفت سال پیش هم که کاندیدای ریاست جمهوری شدم و الان هم سال آخر دور دوم ریاست جمهوری رو می گذرونم و این سفر هم سفر هفتم استانی است. گفتم توی این سفر آخری، یه سری هم به زادگاه مادری زده باشم.»

-          «بعدش؟»

-          «یعنی چی بعدش؟»

-          «یعنی این که بعد از همه اینها می خوای چی کار کنی؟»

-          «هیچ چی.»

-          «خب. خسته نباشید.»

-          «یعنی چی خسته نباشید. متلک بارم می کنی؟»

-          «نه. فقط می گم خسته نباشید. این همه خودتو کشتی که آخرش بشه «هیچ چی». من همین الان هیچ چی ام.»

*****

تهِ تهِ آخر برنامه ریزی بعضی از ماها همینه: هیچ چی.

اما اگر همیشه نقطه آخر که مرگ باشه رو جلوی چشممون ببینیم، هیچ وقت به هیچ نمی رسیم.

پیداش نکردید. درسته؟ همه جا رو گشتید؟ پس قرارش مال همین امروز بوده. حیف شد. خدا انشالله توفیقش بده و خیر دنیا و آخرت رو نصیبش کنه. حالا بیاید تا براتون بگم قضیه چیه.

چند شب پیش نزدیک اذان صبح بیدار شدم. رفتم وضو بگیرم که دیدم اتاق بابا روشنه. با خودم گفتم مگه این پیرمرد هم نماز شب می خونه؟ رفتم دم در اتاقش. شنیدم بابا داره می گه: “چشم آقا. حتماً. هر جا و هر وقت شما بفرمائید بنده در خدمت هستم.” آقا هم گفت: “چند روز دیگه بعد از نماز صبح یکی از دوستان ما میاد دنبالت.” بعد در باز شد و اون آقا رفت و بابا هم تا بیرون مدرسه مشایعتش کرد. وقتی بابا برگشت رفتم و بهش گفتم: اون آقا کی بود و اینجا چی کار داشت؟ چرا نصفه شب در حوزه رو باز گذاشتی؟ مگه اینجا کاروان سراست؟ اصلا تو قراره جمعه کجا بری بدون اجازه مدیر حوزه؟ معذرت خواهی کرد. اما من ول کن نبودم. طفره می رفت و نمی خواست جواب بده. گفتم یا همین حالا جواب می دی یا داد و فریاد می کنم و همه رو بیدار می کنم. وقتی دید این جوریه ازم قول گرفت که تا وقتی تو مدرسه هست به کسی چیزی نگم. بعد سرش رو انداخت پایین و گفت: اون آقا، حضرت بقیه الله، امام زمان علیه السلام  بودن. فرمودن یکی از اصحاب و همراهشون به رحمت خدا رفته و من باید برم و به جای اون بنده ی خدا در محضرشون خدمت کنم.

یکی از اقوام میاد نزدیک و شیرینی تعارف می کنه و شما هم که توی رودربایستی قرار گرفتید، به جای این که مثل همیشه شیش تا بردارید، مثل بچه مثبت ها فقط یه دونه شیرینی برمیدارید و بعد هم تشکر می کنید.

اما یک دفعه می رید تو فکر. می رید تو فکر این که: «ای دل غافل؛ یک سال دیگه هم از عمر ما گذشت. 365 روز دیگه از فرصتم برای زندگی و انجام تکالیف الهی گذشت. ببینم؛ من تونستم به پیام سال گذشته رهبر عمل کنم یا نه؟ یعنی واقعاً همه همت من همین بود که پارسال به خرج دادم؟ این همه آقا تو سر و کله خودش زد که همت و کار رو مضاعف کنید، من تونستم همتم رو مضاعف کنم یا این که یک سال از آقا عقب افتادم؟» و با خودتون کلنجار می رید که: «ای کاش واقعاً این یه امسال رو به حرف های آقا، نه به عنوان حرف هایی که فقط بلدیم تعریف کنیم و از حکیمانه بودنش برای دیگران حرف بزنیم؛ بلکه به عنوان وظیفه و تکلیفی که نائب امام زمان بر دوش ما گذاشته، عمل می کردم. ای کاش می شد لااقل به اندازه ی ادعام و یا به اندازه ای که مردم من رو ولایت مدار فرض کردند، وظیفه سربازی خودم رو نسبت به رهبر انقلاب ادا می کردم»

اینها رو گفتم برا چی؟ چرا از الان دارم آیه یأس می خونم؟ چون می دونم که برای بسیاری از ماها این اتفاق می افته. در واقع این اتفاق و حسرت، داغ همیشگی دل بعضی از ماهاست. چرا؟ چون هیچ وقت همت نکردیم. چون همیشه بزرگترین نیرنگ شیطان ما رو فریب داده. کدوم نیرنگ؟ همین کار امروز رو به فردا واگذار کردن. بعضی ها هم در مقابل این جمله حکیمانه که: «کار امروز را به فردا وامینداز» اعتقاد دارند به این که: «برای کاری که فردا هم می تونی انجامش بدی، امروز وقتت رو تلف نکن!» پس بیایم و با چشمانی باز و بصیر افق آینده که نه چشم انداز بیست ساله، بلکه چشم انداز ظهور منجی است را ببینیم و کمربندها را محکم ببندیم و قدمی دوباره و این بار مستحکم تر از همیشه در این مسیر نهیم.

همت مضاعف یعنی این:

علت این است که اجرائی کردن پتانسیل های قوانین مصوب و به ویژه قانون اساسی نیاز به گذر زمان دارد. فرض کنید سوار بر یک کشتی هستید و به سوی مقصدی مشخص (بخوانید سند چشم انداز 20 ساله) در حال حرکتید. ناخدای نالایق کشتی را بیرون انداخته اید و سکان را به دست کاردان سپرده اید، ناخدای جدید ملوان های مورد نظر خود را بر سر کار گذاشته و کشتی با سرعت در حال حرکت است. اما یک اشکال وجود دارد: بسیاری از قطعات کشتی کهنه شده و باید تعویض گردند. شما قطعات را دارید؛ اما نمی توانید همه را یکباره جایگزین قطعات سابق کنید. چون نه نیروی انسانی متخصص به این اندازه دارید و نه موتور کشتی با این همه تغییر همزمان امکان ادامه کار خواهد داشت. شما باشید چه می کنید؟

در این شرایط تصمیم این است:

1. همه قطعات (ساختارها) باید عوض شوند.
2. چون امکان تغییر یکباره نیست، باید اولویت بندی کرد.
3. چون امکان توقف نیست، طبق اولویت های مشخص شده به تدریج قطعات ناکارآمد یکی یکی تعویض می شوند.

از این روست که اصلاح سیستم ها و نظام های حاکمیت همچنان ادامه دارد. از سویی برای برخی از نظام های موجود، جایگزین مناسبی هنوز هم طراحی نشده است و از سوی دیگر بر روی ریل اجرا قرار گرفتن هر آنچه مصوب و مورد تأیید است نیز نیاز به گذر زمان دارد. بخشی از تأکیدات رهبر انقلاب بر تولید علم و نهضت نرم افزاری برای پر کردن خلأ نرم افزارهای لازم برای اداره حکومت است. تأکید ایشان مبنی بر تلاش و کوشش دولت نیز برای سرعت بخشیدن به حرکت کشور به این سمت است.

حال شاید بتوان از نامگذاری رهبر انقلاب بر دهه چهارم انقلاب با عنوان دهه عدالت و پیشرفت و نامگذاری سال جدید به نام سال همت مضاعف و کار مضاعف به درک مناسبتری برسیم.

کیو می گم؟ محمد علی رجائی پور که بعدها وقتی معمم شد بهش می گفتیم حاج آقا رجائی و الأن هم بهش می گیم مرحوم محمد علی رجائی پور. آخه دیروز به رحمت خدا رفت. رفته بود قم در موسسه امام خمینی آزمون داده بود. در راه برگشت خودش و سه نفر دیگه که یک نفرشون پسر حاج آقا مالکی رئیس قبلی حوزه امام اهواز بود، تصادف می کنن. رجائی و پسر آقای مالکی به رحمت خدا می رن و بقیه زنده می مونن.

هنوز درست و حاسبی باورم نشده. خیلی مبهوت شدم. بیشتر از همه، دلم برا مادرش می سوزه. پدرش که زمان جنگ به شکل جانسوزی وفات می کنه. می مونه این مادر و دو تا بچه. یکی 3-4 ساله و اون یکی 2-3 ساله. با چنگ و دندون به تنهایی بزرگ می کنه بچه ها رو تا هر کدوم می شن سربازی برای اسلام.

محمد علی که برادر بزرگتر بود به لحاظ اخلاقی واقعا انسان صالحی بود؛ نه از این انسانها که فقط وقتی مردن درموردشون می گن چه قدر آدم خوبی بود. نه. رجائی با من یکی خیلی فرق می کرد.

یادمه پایه دوم حوزه که بود معدلش بیست شد. توی شش سال ده پایه مقدمات رو تموم کرد و امسال توی قم درس خارج شرکت می کرد. قبلا درموردش حرف که شده بود، به بعضی از بچه ها گفته بودم که رجائی امید آینده حوزه اهوازه. ولی حیف و صد حیف که رفتنش برای ما خیلی زود بود.

شادی روحش بخوانیم فاتحه ای و بفرستیم صلواتی بر محمد و آل محمد

پ.ن 1: عکس بسیار زیبایی است

هر دوی این سخنان صحیح است؛ هم بسیاری از معضلات از عملکرد ضعیف دولتها منتج می شوند و هم بسیاری دیگر از کاستی ها از پایین بودن سطح فرهنگی مردم و مسئولان ماست. اما این تمام حقیقت و واقعیت نیست. حقیقت آن است که دولتهای حاکم در کشور ما که با رأی مستقیم مردم انتخاب می شوند، همه امور از صدر تا ذیل را در اختیار ندارند. به این معنا که مسیر حرکت دولتها مسیر ثابت و مشخصی است.

هر دولتی بر سر کار آید می بایست برنامه توسعه 5 ساله ی خود را اجرا کند، قوانین و از آن جمله قانون بودجه را آنگونه که مجلس شورای اسلامی تصویب کرده به اجرا درآورد، سند چشم انداز بیست ساله را رأس تصمیمات خود قرار دهد، در چارچوب ساختارها و سازوکارهای سازمانی و اداری موجود تصمیم گیری و اجرا نماید و …. . پس این گونه نیست که دولتها صد در صد آزاد باشند که هر کار دلشان خواست انجام دهند.

اما آنچه تاکنون به عنوان ریل ثابت حرکت قطار دولتها بر شمرده شد(از قانون و سند چشم انداز و برنامه توسعه) همگی به بهبود عملکرد دولت ها ختم می شوند و نه مشکل تراشی کردن برای دولت. پس اشکال کار کجاست؟

اشکال کار اینجاست که ساختارهای موجود در نظام جمهوری اسلامی ایران، می بایست بهینه شوند. بسیاری از سازوکارها و قوانین علاوه بر این که از زمان شاه باقی مانده اند و از ساختارهای دولتهای غربی برگرفته شده اند، به دلیل گذشت زمانِ بسیار و عدم به روز رسانی به موقع آنها، کاراییِ نداشته ی خویش را به کلی از دست داده اند.

انقلاب اسلامی حاکمان را عوض کرد. نظام کلی حاکمیت هم که متشکل از قوای سه گانه و ولایت فقیه است نیز جایگزین نظام دیکتاتوری پهلوی شد. اما ساختارهای خرد و میانی حکومت همگی به همان روال گذشته ادامه می دهند. نظام آموزشی، بانکداری، مطبوعات، مدیریت شهری، سینما، گمرک و غیره برخی از این ساختارها را شامل می شوند.

لذا همه دولتها در دوره خدمت خود، به اصلاح و تعمیر گوشه ای از ساختارهای نظام اقدام می کنند. دولت آقای میر حسین موسوی ساختار امنیتی و انتظامی را با حذف چهار سازمان عریض و طویل امنیتی که یکی از آنها کمیته انقلاب اسلامی بود و جایگزین کردن نیروی انتظامی به جای آن چهار ارگان، ساز و کار این بخش حاکمیت را اصلاح کرد.

آقای سید محمد خاتمی نیز به راه اندازی شورای شهر و روستا اقدام کرد تا مدیریت شهری به مرور زمان اصلاح شود. ذکر این نکته خالی از لطف نیست که: جایگاه شورای شهر در مدیریت شهری در هر شهر و روستا، همانند جایگاه هیأت وزیران در کل کشور است. یعنی همه تصمیمات در حوزه مدیریت شهری باید در شوراها اتخاذ شود. اما چرا چنین اتفاقی تاکنون رخ نداده و وظیفه قانونی شوراها در حال حاضر تنها انتخاب شهردار و نظارت بر عملکرد وی است؟

پاسخ این پرسش و ادامه بحث را در پست بعدی خواهم نوشت.

 امروز یه اتفاق عجیب و غریب افتاد. توی بعضی از شهرهای کشور در روز شهادت امام حسن عسکری علیه السلام شیرینی شادی پخش کردند. به چه مناسبت؟ به مناسبت شادی دستگیری عبدالمالک ریگی. جای خوشحالی بسیار دارد. موجود دوپایی که راحت تر از نوشیدن یک لیوان آب، آدم می کشت. اون هم نه انسان های نظامی رو. بلکه زن و بچه و …. . با این که مدتها بود از وزارت اطلاعات ناامید شده بودم، الأن دوباره دارم به قدرت بر و بچه های این وزارت خونه ایمان میارم. حقیقتا دمشان گرم. فقط خدا کنه دادگاهش رو مفصلاً نشون بدن.

2.

پیام فضلی نژاد را می شناسید؟ جوانی 30 ساله که تاکنون 6 کتاب نوشته. شاگرد دکتر سروش بوده. منتقد سینما و تئوری پرداز جریان اصلاحات بوده. کتاب شوالیه های ناتوی فرهنگی پرفروش ترین کتاب در حوزه انقلاب مخملی رو همین آدم نوشته. 4 سال پیش طی جریاناتی از مسیر گذشته اش برگشته و اینک در جبهه مقابل، زیر پر و بال حسین شریعتمداری کار می کنه. کتاب شبی با جاسوس کتاب بعدی اش به زودی به بازار خواهد آمد. حوزه تخصصی مطالعاتش، جنگ نرم، انقلاب مخملی و جاسوسی و ضد جاسوسی است. هم اینک در موسسه کیهان، یکی از فعال ترین پژوهشگران و نویسندگان این موسسه به شمار می رود. چون از همه ی جیک و پوک بعضی آقایان از نزدیک خبر داره، هر از چند گاهی که در سخنرانی های آتشینش یادی از اونها می کنه، سیل تهمت ها و اهانت ها و تهدیدها به سویش جاری می شود. یکشنبه شب چهار نفر ناشناس با دو دستگاه موتور به قصد ترور به وی حمله می کنند. فضلی نژاد در این حمله با وجود جراحت های سنگین وارده توسط چاقو بر سر و بدنش، جان سالم به در برد.

 برای سلامتیش دعا می کنیم.

مطلبی به قلم پیام فضلی نژاد: سند وابستگی عبدالکریم سروش به کلوب سری و مخوف بیلدربرگ

3.

خیلی ها با این حرف من مخالفند. هم ناخودی ها و هم حتی بعضی از خودی ها. نظر من اینه که حسین شریعتمداری از آن روزنامه نگاران و سیاستمداران کار درستِ روزگاره. روزنامه اش در حساس ترین روزهای کشور، صحیح ترین و مطمئن ترین اخبار و اطلاعات رو منتشر می کنه. اما چون همیشه یه عده هستند که نمی تونن چنین اقتداری در بیان حرف حق رو ببینن، به شکایات کور و بی نتیجه از روزنامه کیهان دست زده اند. خواندن متن جوابیه حسین شریعتمداری به شکایات برخی از این آدم ها رو جدا توصیه می کنم.

فقط می تونم بگم: چراغی را که ایزد برفروزد، هر آن کس پف کند ریشش بسوزد.

متن دفاعيه حسین شريعتمداري در پاسخ به شكايت عماد الدین باقی

متن دفاعيه حسین شريعتمداري در پاسخ به شكايت اسفندیار رحیم مشايي

اگه تا حالا هیچ کوم از این تجربه ها رو نداشتین، خوبه یه سری به دانشگاه ما بزنین. کدوم دانشگاه؟ دانشگاه پیام نور اهواز.

با هزار استرس نشستی سر جلسه امتحانی که از سوالاتش از کنکور نکیر و منکر هم سخت تره، صد و ده تا مراقب هر ده ثانیه یک بار میان بالا سرت و تمام وجودت رو نظارت می کنن.

اسم و مشخصاتت رو بالای برگه ی سوالات تشریحی می نویسی. بعد که سوالات رو توزیع می کنن می بینی فقط سوال تستی اومده. تازه مسئول جلسه حساب میاد دستش که امتحان تمام تستیه!

رفتم با رئیس دانشگاه استان مصاحبه کردم. بهش می گم چرا 9 نفر از برگزیدگان نشریات دانشجویی رو با اتوبوس دربست فرستادین تا مشهد؟ اگر با هواپیما می فرستادین که هزینه کمتر می شد. جواب می ده: سفر با هواپیما فقط برای مدیران کل در آئین نامه ها اجازه داده شده و همه کارمندان و دانشجویان در سفرهای کاریِ اینچنین باید با وسیله زمینی مسافرت برن. یا قطار یا اتوبوس! استدلال رو حال کردی؟

بودجه بسیج دانشجویی رو همون طور که آمریکا اموال ایران رو بلوکه کرده نگه می دارن و پرداخت نمی کنن و می گن وضعیت مالی دانشگاه خرابه. سه هفته بعد در نمایشگاه دست آوردهای دولت در خوزستان، یه غرفه می گیرن که می شه توش دو گل کوچیک بازی کرد با هزینه پانزده میلیون تومن پول بی زبون که معلوم نیست چه دست آوردی رو داره نشون می ده.

اول ترم، سایت مجازی دانشگاه اجازه انتخاب واحد رو نمی ده. پرس و جو می کنی. معلوم می شه بعد از چهار سال درس خوندن یه تومن دو تومنی که بابت حذف و اضاف باید کم و زیاد می کردی رو دانشگاه حساب کرده و تا پرداختش نکنی، حق تنفس نداری. می ری اون یه قرون دو ریال رو واریز می کنی. آخر ترم می شه. می خوای نمرات رو ببینی. باز هم سایت راه نمی ده. می ری می بینی 43.993 ریال برات بدهی ثبت شده. به همین خاطر نمرات رو نمی شه ببینی و انتخاب واحد ترم بعدت هم تا واریز بدهی امکان پذیر نیست.

مسئول فرهنگی دانشگاه وسط مراسم هیأت دانشجویی، می ره بنر تبلیغاتی مراسم رو پاره می کنه. دقت کنید؛ نه این که بنر رو در بیاره؛ نه. بنر رو با تیزبُر پاره می کنه. من نمی دونم این جا دانشگاست یا محله اراذل و اوباش؟ با چه بهانه ای؟ با این بهانه که این هیأت دانشجویی که چند ماهه درخواست مجوز فعالیت داده، هنوز از جلسه شورای فرهنگی دانشگاه مجوز نگرفته.

حالا لطفا کلاه خود را بگذارید قاضی. دانشگاه انقدر بی نظم و گدا دیده بودید؟ دانشگاهِ کاملا آزاد دکتر جاسبی هم انقدر گدا گشنه نیست که دانشجو رو به خاطر چهار پنج هزار تومن از همه خدمات محروم کنه.

دلمون خوشه دانشگاه دولتی قبول شدیم و زیر یوغ عالی جناب جاسبی نرفتیم. تو نگو این دانشگاه بی در و پیکر پیام نور که توش …. صاحبش رو نمی شناسه شده باتلاق دانشجوهای بیچاره ای که با هزار امید و آرزو میان برای تحصیل و گرفتن مدرکی که بتونن یه چیزی یاد بگیرن، باهاش سر یه کاری برن، یه جایگاه اجتماعی واس خودشون دست و پا کنن و …. .

انقدر دلم پُره که اگه تا دو روز دیگه هم حرف بزنم، شکایت هام از این مدیریت فشل و بی دست و پای دانشگاه تموم نمی شه.

یک سال هفت هزار دانشجوی جدیدالورود را پذیرش می کنند و سال دیگر حداکثر پذیرش را 1500 نفر اعلام می کنند؛

یک روز همه ی امکانات دانشگاه صرف ساخت و ساز می شود و روز دیگر، پس از گذشت دو سال، طرح های نیمه کاره را به تماشا می نشینیم؛

یک روز مسئولین از نبود بودجه برای تکمیل طرح ها سخن می گویند و روز دیگر به برهم زدن چشمی، فضای تحصیلمان را کن فیکون شده و آباد و سرسبز می بینیم؛

یک روز از نصب دوربینهای مدار بسته در سراسر دانشگاه باخبر می شویم؛ روز دیگر از دزدی ها و آتش سوزی های مشکوک؛ و روز سوم از تعویض کل سیستم امنیتی و مانیتورینگ دانشگاه با هزینه ی گزاف؛

یک روز دانشجو را در صف خرید کتاب در دانشگاه معطل می کنند و روز دیگر در کتابفروشی ها قحطی منابع درسی بیداد می کند؛

یک روز تکلیف همه ی نمره، از پایان ترم و میان ترم، توسط تهران مشخص می شود؛ یک روز هم دقیقاً برعکس؛ برگه ی پایان ترم امتحانات تشریحی را استاد همان کلاس تصحیح می کند و نمره ی میان ترم هم به میل ایشان تعیین می شود؛ (این یعنی تحقق آرزوی همیشگی دانشجویان پیام نور!)

قُدما نقل کرده اند که: کودکی چموش بر بالای بام شد. پیرزنکانِ میان کوچه وی را بدیدند و فریاد بزدند که: «بچه! به عقب برو تا از بام فرو نیفتی». چندان در این به عقب رفتن، وی را فرمان دادند که از آن سوی بام، نه در کوچه، که بر حیاط خانه فتاد و سر و دستش بشکست.

أین أمّ المشاکل؟ (مادر مشکلات کجاست؟)

غالب مشکلات دانشگاه پیام نور به دو مسأله بازگشت دارند:

1. عدم ثبات و پایداری در تصمیمات مدیریتی کلان.

با تعویض هر مدیر این دانشگاه، از صدر تا ذیل سطوح مدیریتی، روندی جدید و دقیقاً بر خلاف مدیران قبلی در پیش گرفته می شود؛ که البته با توجه به عملکرد مسئولین سابق، این تغییر رویکرد را می توان مثبت یا منفی ارزیابی کرد. مقایسه بفرمائید مدیریت دکتر علی احمدی و دکتر حسینی را و مدیریت دکتر ابراهیم پور و دکتر شاکریان را. (حتماً دقت دارید که این جملات، به اثبات و نفی عملکرد هیچ یک از آقایان تأکید ندارند؛ منظور فقط بیان تفاوتهاست)

2. عدم تدبیر و سنجش تمام جوانب مسائل دانشگاه.

از جمله تصمیمات مهم و درست دو سال گذشته که می توانست منشأ جهش های بزرگ در دانشگاه اهواز شود و همچنان نیز این قابلیت را دارا می باشد، تفکیک مدیریت استان از اهواز می باشد. به این معنا که ریاست دانشگاه استان، با در اختیار داشتن یک تیم قوی کاری، به فعالیت ستادی دانشگاه های استان پرداخته و فرد دیگری هم به عنوان ریاست دانشگاه اهواز، در جایگاه مدیریت صف، به امور روزانه و معمول اهواز رسیدگی کند. این تصمیم هر چند  به عنوان اندیشه ای مدیریتی مورد تأیید است، ولی در شرایطی که هیچ گونه تضمین اجرائی و موافقت از سوی سازمان مرکزی دانشگاه مبنی بر انجام آن اعلام نشده، تنها به کور شدن گره برخی از امور کمک کرده است.

قرار دادن شخصی هر چند شناخته شده و موجه در جایگاه ریاست دانشگاه (که تاکنون دوبار امتحان شده است) بدون باز گذاشتن دست وی در حوزه ی اختیارات لازم، و سلب هرگونه قدرت مانور و تصمیم گیری مستقل، موجب بروز مشکلاتی شده که بیان گوشه ای از آنها، علاوه بر طولانی شدن سخن، موجب درد سر نیز خواهد شد!

از آنجا که نگارنده به تجربه دریافته که نظر دادن به برخی آقایانِ بزرگوارِ مسئول، آب در هاون کوفتن است، پاسخ حل مشکلات را در یک کلام بیان می کند: «عدالت خواهی، لب انتظار ما از دانشجويان است.» رهبر معظم انقلاب.

——————–

پی نوشت:

*.  نیش تر پدیده ای است حد فاصل جوالدوز و میخ طویله، که در زمان های قدیم ابزار دست آدم های فاصد بوده است! (بی جهت خیال بد نکنید! در همان زمان قدیم به جراح می گفته اند فاصد!) و البته در همان زمان قدیم وظائف نیش تر عبارت بوده است از: 1. سوراخ کردن 2. داغ کردن 3. سوراخ کردن و داغ کردن هم زمان! آدم ها در برخورد با نیش ترِ حاضر به چند دسته تقسیم می شود: 1. بعضی ها دلشان خنک می شود 2. عده ای داغ می شوند (و هم زمان داغ می کنند) 3. قلیلی هم هستند که نیش تر به کنار، موشک کروز هم چاره ی پوست کلفتشان را نمی کند.

این مطلب را برای نشریه «در انتظار خورشید» ارگان رسمی بسیج دانشجویی دانشگاه پیام نور اهواز نوشتم.